Martens na ingreep bij AZ: ‘Dit zijn vervelende, maar noodzakelijke beslissingen’

AZ heeft ingegrepen in de samenstelling van de technische staf, maar het vertrouwen in hoofdtrainer Maarten Martens is onverminderd groot. Volgens directeur voetbalzaken Max Huiberts heeft de positie van de trainer geen moment ter discussie gestaan, ondanks de sportieve terugval in de afgelopen weken.

Aanleiding voor de wijzigingen was de onderlinge dynamiek binnen de staf. AZ nam afscheid van assistent-trainers Kenneth Goudmijn en Nick van Aart, omdat de samenwerking niet de gewenste energie opleverde. „Dit was niet de samenstelling die ervoor ging zorgen dat het een swingende staf is”, lichtte Huiberts toe. Dat besluit werd genomen na overleg met Martens, met wie hij de situatie uitvoerig evalueerde na de laatste wedstrijd voor de winterstop tegen Fortuna Sittard.

AZ stond begin november nog stevig derde in de Eredivisie, maar zakte door een reeks van vijf wedstrijden met slechts één punt terug naar de zesde plaats. Volgens Martens was de winterstop daardoor allesbehalve rustig. De evaluatie beperkte zich niet tot de spelersgroep, maar richtte zich nadrukkelijk ook op het functioneren en de energie binnen de staf. De conclusie was dat AZ de tweede seizoenshelft met een aangepaste staf moest ingaan.

Die aanpassing moet voor nieuwe impulsen zorgen. Oud-speler Ron Vlaar sluit voor drie trainingsdagen per week aan bij de staf en Sjoerd Woudenberg is aangesteld als nieuwe keeperstrainer. Vlaar zal geen rol spelen tijdens wedstrijden, maar moet op het trainingsveld bijdragen aan een betere samenwerking tussen staf en spelersgroep. Volgens Martens is hij nadrukkelijk onderdeel van een groter geheel en niet de man die in zijn eentje verandering moet afdwingen.

Dat alle stafleden in mei nog een contractverlenging kregen, maakt het besluit extra pijnlijk. Martens benadrukt dat de problemen niet plotseling zijn ontstaan, maar geleidelijk groeiden. Verschillen van inzicht zijn volgens hem onvermijdelijk en zelfs wenselijk binnen een technische staf, maar als niet iedereen voldoende op één lijn zit, kan dat veel energie kosten. Uiteindelijk moest AZ kiezen tussen doorgaan en hopen op verbetering, of ingrijpen. Dat laatste werd als noodzakelijk gezien.

Als eindverantwoordelijke voor de staf kijkt Martens ook nadrukkelijk naar zichzelf. Hij erkent dat het niet goed genoeg is gelukt om het maximale uit de samenwerking te halen en stelt dat de wisselvalligheid uit het elftal moet verdwijnen. Dat begint volgens hem bij het besef dat wedstrijden altijd ‘binnengesleept’ moeten worden: soms met goed voetbal, soms door negentig minuten lang het juiste gedrag te tonen.

Het vertrouwen dat AZ de weg omhoog weer kan vinden, haalt Martens uit de kwaliteit en het groeipotentieel van zijn selectie. Die is jong, maar volgens hem ook duidelijk in ontwikkeling. Kritiek op zijn rustige leiderschapsstijl begrijpt hij, maar hij benadrukt dat er meerdere manieren van leidinggeven zijn. Extern lijkt soms niet alles zichtbaar wat intern gebeurt. Martens loopt niet weg voor kritiek en beseft dat er dingen beter moeten, maar wijst er ook op dat AZ dit seizoen al vaak heeft laten zien waartoe het in staat is. Als dat niveau vaker wordt gehaald, ziet hij de toekomst met vertrouwen tegemoet.