Column | Het terugkerende probleem van AZ

De mening van onze columnisten is een eigen mening en komt niet per se overeen met het AZalerts-team.

Het ging allemaal zo goed. Geweldig voetbal in Praag en een overtuigende overwinning. Daarnaast werd Heracles weggespeeld na een Europese wedstrijd. Het leek even alsof het deze keer écht gelukt was: misschien wordt de ploeg dan eindelijk volwassen. Maar nee, we deden weer een klassiek ‘AZ’tje’ en verloren met 3-0 na een Europese uitwedstrijd.

Het frustrerende aan het verhaal, is dat het telkens gebeurt. Jaar in, jaar uit. Toen Martens vorig jaar als coach bijtekende, had hij namelijk één missie: stabieler worden. Met de kennis van nu kunnen we op z’n zachts concluderen dat dit niet gelukt is. Ook Echteld lijkt er geen grip op te krijgen. 

Wat is het dan? Het opladen voor grote tegenstanders lukt kennelijk prima, maar tegen laagvliegers en subtoppers in Nederland kan het niet. Als je het mij vraagt, is het een mentaliteitsprobleem. Na één of twee goede resultaten zie je iedereen denken: "Mwah, gaat best lekker.” 

En dan gebeurt het: Smit ziet Tygo Land lopen en denkt ‘ah, komt wel goed joh.’ Kasius (onze rechtsback) denkt direct alleen nog maar aan scoren, en Patati probeert voor de zoveelste keer te dribbelen voor zijn eigen zestienmetergebied. “Het gaat zo lekker, misschien lukt het deze weer dan wél.” 

Deze nonchalante houding heeft AZ niks gebracht. Het frusterende is dat na twee goede wedstrijden de nonchalance direct weer in de ploeg komt. Maar het zelfvertrouwen is broos. Als we twee keer op rij verliezen, dan kan je er vergif op innemen dat we de derde wedstrijd zenuwachtig beginnen.  Met puur betonvoetbal slepen we er dan weer een overwinning uit. We tanken wat vertrouwen, beginnen beter te spelen, om vervolgens weer nonchalant te worden. De cyclus herhaalt zich constant.

Het begint allemaal bij de aanvang van het seizoen. De periode van hoop. "Dit is dan eindelijk hét seizoen dat we de top 3 kunnen aanvallen.” AZ speelt goed in het begin en wordt geroemd in de media. Maar dan: we verliezen van degradanten en laten punten liggen na Europese wedstrijden. Er komt een dip (de laatste 2 seizoenen overigens twee per seizoen), waarin we zó slecht presteren dat we de top 3 wel kunnen vergeten. 

We spelen vervolgens de bekerfinale of halve finale: verliezen die. Wat winnen we? Play-offs. Waarin we spelen tegen de FC Noah’s en Ilves Tampere’s van deze wereld en met betonvoetbal nét aan winnen, om vervolgens te pieken tegen een goede tegenstander, ongeacht of we winnen of niet. Aan het einde van het seizoen vertrekken onze beste spelers en vervangen we deze met spelers die minimaal één jaar moet wennen voordat ze van AZ-niveau zijn. Rinse and repeat. Er moet toch een manier zijn om deze cyclus te doorbreken?

Dan nog even wat woorden over onze eigen Kees Smit. Want helaas lijkt de Heilooër zo snel mogelijk weg te willen bij AZ. En dat wringt bij mij. Want ik wil graag wat langer van ‘onze’ talenten genieten. Smit vertrekt deze zomer, met misschien een handvol aan écht goede wedstrijden. Ik begrijp zowel de club als Smit zelf, maar als AZ-supporter doet het toch pijn. Ik wil genieten van een goede Kees, die het team bij de hand neemt en wekelijks zichzelf laat zien als de sterspeler. Een Smit die behoort tot de topspelers van de Eredivisie, en vertrekt als leider. Zo zou het moeten gaan. In plaats daarvan lijkt het alsof hij in het veld soms al staat te dromen van Real Madrid en Oranje. 

Kees, hou alsjeblieft op met dromen. We hebben je hard nodig om achter Tygo Land aan te rennen.