Hoe Echteld’s AZ op goed geluk van Telstar wist te winnen

Eerlijk gezegd had ik er niet bijster veel vertrouwen in: trainer Anthony Correia weet met Telstar het menig tegenstander lastig te maken en dat doorgaans ook nog eens met goed voetbal. Combineer dat met de moeilijke periode waarin AZ zit en dan kom je uit op een heel lastig potje, die ook nog eens een volwaardige derby is. Toch wist AZ de overwinning over de streep te trekken en pakt Echteld zijn eerste overwinning als eindverantwoordelijke bij AZ. Hard werken was daar absoluut een onderdeel van. Troy Parrott verzette bergen voorin en op elke linie werd gevochten om de drie punten mee naar huis te nemen. Maar wat naar mijn mening het verschil heeft gemaakt, is de spelopvatting waarmee AZ de tweede helft aantrad: niet te veel breien en op goed geluk die bal naar voren peren.

AZ leek onder Martens vaak een gevangene van het eigen systeem. Er werd zo streng gespeeld volgens een bepaalde spelopvatting, dat het vaak resulteerde in dat oeverloze breien voor het doel. Door blind in het spelsysteem te geloven werd AZ inspiratieloos en bovenal voorspelbaar. Kleine ploegen leken AZ als favoriete tegenstander te zien. Ze wisten hoe ze AZ moesten bespelen, omdat AZ bijna nooit van het plan afwijkt. Dat doet Echteld net even anders.

In de eerste helft tegen Telstar zagen we eenzelfde AZ dat we dit seizoen zo vaak hebben gezien. Telstar kreeg er goed druk op en tikte AZ aan het begin van de eerste helft eigenlijk een beetje van het kastje naar de muur. Correia wist namelijk precies hoe hij zijn spelers moest instrueren om AZ het zo moeilijk mogelijk te maken. Dat ging voor de Velsenaren heel goed. Het cruciale verschil kwam pas na de rust.

Echteld besloot namelijk met vijf verdedigers aan het vervolg te verschijnen. Naar eigen zeggen was dat om via Maxim Dekker meer voetbal aan de linkerkant te creëeren, waardoor Peer hoger op het middenveld kon gaan staan en daar meer ‘power’ kon leveren. Ook Isak Jensen werd ingewisseld om iets meer kracht toe te voegen aan de aanval. Die zet bleek van goud te zijn, want Jensen werd de uiteindelijke matchwinner. AZ speelde de tweede helft niet per se heel goed, maar het kreeg wel meer grip op de wedstrijd. Binnen het kwartier belandde de bal al een keer op de paal en een keer op de lat.

Dit zijn tactische veranderingen die we niet bij Martens zagen. Martens hield zich vast aan het systeem en probeerde binnen het systeem via de wissels nieuw elan te brengen. Echteld lijkt eerder naar het functionerende geheel te kijken en niet zozeer naar de spelers daarbinnen. Als het niet lekker loopt, dan moet de spelopvatting anders. Het wisselen van spelers is daar een bijproduct van. En dat zag je duidelijk in de tweede helft. AZ werd opportunistischer. Dat is iets wat ik enorm miste onder Martens. Je mag best wat minder combineren en in plaats daarvan wat meer op ‘goed geluk’ spelen.

Wat ik daarmee bedoel, is dat AZ een ploeg is die niet alleen maar via combinerend, verzorgd spel een wedstrijd kan winnen. Het lijkt wel alsof we soms vergeten dat we spelers hebben met fantastische individuele kwaliteiten. Daar profiteren we te weinig van. Er zijn een aantal spelers die eigenhandig een aanval kunnen opzetten of gevaar kunnen creëeren, buiten het verzorgde spel om. Dat opportunistische spel wat we in de tweede helft zagen ging echt een stuk beter.

Ik vond het dan ook niet verrassend dat de goal niet via een klassieke opbouw tot stand kwam. Maxim Dekker speelde een hoog balletje op goed geluk naar voren, omdat hij wist dat Parrott daar ergens stond. En dat werd beloond, want de bal kwam uiteindelijk bij Parrott, die hem doorkopte naar Jensen. Goal. Geluk? Zeker. Maar zonder de ‘op goed geluk’-bal van Dekker, was die bal daar nooit gekomen. Iéts meer een kans forceren, dat mag ook wel eens een keer. En dat hoeft niet altijd sprankelend, of met het bekende teruggetrokken balletje van de back na een over/underlap. 

Ik wil niet zeggen dat AZ nu alle ballen naar voren moet loeien en moet vertrouwen op de kwaliteit van individuen, maar ik denk dat we er wel goed aan doen als we iets meer dat opportunisme terug laten komen in het spel. We hebben voldoende spelers die individueel iets op kunnen zetten en ik vind dat we daar soms te weinig van profiteren. AZ doet dat onder Echteld tot nu toe beter dan onder Martens, al is een enkele wedstrijd tegen Telstar te weinig om daar echt harde conclusies aan te verbinden. Ballen naar voren peren en kijken wat er dan gebeurd: het is niet des AZ’s, maar het had zeker zijn effect. We zijn er nog lang niet, maar de ingreep van Echteld was voor mij een positieve verrassing.