Beste Molenaar-tribune: gelieve u ook eens achter uw club te gaan staan

De mening van de columnist is niet representatief voor het AZAlerts-team. 

Als je eens naar zijn statistieken kijkt, zal je verbaasd opkijken dat de Ben Side nog steeds steevast iedere week het liedje van Ibrahim Sadiq zingt. “Saaaaadiqqqqq, o la la la la la la la”, op het deuntje van Brazil (La La La La) van Brazilia Party Squad. Ik heb het ook niet verzonnen. Het heeft niet zozeer te maken met de prestaties van onze kopsterke Ghanese rechtsbuiten, maar meer met de prestaties die zijn concurrent op de mat legt. Het toezingen van Sadiq is dus eigenlijk een oproep: haal Weslley Patati uit de basis en zet Sadiq erin. De kritiek op Patati is zonder meer terecht en ik heb daar ook mijn aandeel in gehad (lees hier de column). Maar wat er woensdag in het stadion gebeurde... dat ging toch net even te ver.

Althans, het stadion… in alle eerlijkheid leek het meer op een openlucht-uitvaart. Het was muis- en muisstil. Dat komt mede door de negatieve sfeer die er rondom de club hangt. Het gaat gewoon bar slecht met AZ en dat merk je, ook in het stadion. Dat heeft een gigantische impact op de supporters, maar ook op de spelers in het veld. En als er weinig inzet wordt getoond, valt er ook weinig om voor te klappen. Dan voelt het alsof al jouw steun in een diep meer van nutteloosheid zinkt. Het de longen uit je lijf schreeuwen heeft dan gevoelsmatig geen enkel effect. Dan is het ook moeilijk om dat vol te houden. Als de spelers er niet harder van gaan rennen, wat heeft het dan nog voor nut? 

Op de van der Ben wordt er tenminste nog gepoogd om de ploeg aan te moedigen. Op basis van afgelopen woensdag mag je daar kritiek op hebben, want het was grote delen van de wedstrijd stil. Maar zoals ik zeg, het wordt in ieder geval geprobeerd. In tegenstelling tot de lange zijde. Ik zal misschien wel wat boze fans nu op de hals halen, maar wat kan ik me af en toe irriteren aan de Molenaar-tribune. 

Er zitten verbitterde mensen die te beroerd zijn om even op te staan voor AZ. Die alleen maar kunnen zeiken en stil zijn als het goed gaat. Halve Ajacieden die voor de leuk een seizoenkaart bij AZ nemen, omdat het dichtbij is. Zo is niet iedereen, maar de realiteit is dat wel een heel groot deel zo is. Een veel te groot deel, als je het mij vraagt. Zeker op dit soort cruciale momenten waarin de ploeg onze steun écht nodig heeft, laten deze mensen het na en vallen ze terug op waar ze zich zo comfortabel bij voelen: oeverloos de spelers afzeiken, om vervolgens met een chagrijnige kop weer richting huis te gaan. Maar wat er woensdag gebeurde, ging een grens over. 

Weslley Patati had de bal. De Braziliaan ging voor een actie, maar het mislukte. En wat doet het Molenaar-publiek? We gaan met z’n allen juichen. Juichen, omdat Patati de bal verliest. Ik ben ontzettend kritisch geweest (en nog steeds) op deze jongen. Ik denk ook niet dat hij het bij AZ gaat halen en ik ben van mening dat we hem in de zomer snel moeten verkopen. Maar een speler toejuichen als hij iets verkeerd doet, uit puur cynisme en afgunst, dan moet je zelf wel van een hele zure aard zijn. Dan verdien je het label ‘azijnzeiker’ niet eens en moet ik grijpen naar ‘zwavelzuurzeiker’. Ik vind dat echt diep en dieptriest. 

 Natuurlijk zijn er mensen die zonder hun stem te verliezen rustig naar hun clubje willen kijken, maar je moet je ook beseffen dat de spelers moed putten uit het geluid wat het stadion maakt. Kolkt het stadion, dan is de kans een stuk aannemelijker dat het op het veld ook gaat kolken. Misschien is dat niet weggelegd voor een affiche als Excelsior-thuis, maar eigenlijk zou dat wel zo moeten zijn. Want juist nu, in deze ontzettend moeilijke tijd voor zowel spelers, staf, bestuur als supporters, is het belangrijk dat we onze jongens steunen en door deze moelijke periode heen helpen. Kritisch zijn mag, maar er is ook een grens. Op de van der Ben zijn we ook kritisch met z’n allen, maar we blijven ze steunen. Je kan dan wel zeggen dat je ook op de van der Ben een speld kan horen vallen, maar op de van de Ben probeert iedereen het tenminste. Op de Molenaar-tribune worden de monden alleen geopend om een biertje of een broodje naar binnen te werken, of om weer een nieuw relaas over een speler die je niet zint eruit te flappen. Of om een slechte actie van Patati cynisch toe te juichen.

Je mag meer eisen van de spelers, mits je zelf je onvoorwaardelijke steun geeft aan het team. Pas dan mag je praten, vind ik. Dat jij (net als ik) nu besluit om een seizoenskaart te kopen geeft je nog niet het recht om te zeuren over dat de spelers je niks voor je geld teruggeven. Dat is je eigen keuze, of heeft Wouter Goes je soms met een sales pitch overgehaald om een seizoenskaart bij AZ te nemen? Wanneer je wel mag zeuren, is als je in zowel goede als slechte tijden AZ blijft steunen. En het zeuren vanuit een oprechte bezorgdheid voor het welzijn van de club komt. Niet omdat je het zo lekker vindt. Anders blijf je maar lekker thuis of ga je een club supporten die elk jaar kampioen wordt. Of nee, misschien gaat dat vervelen omdat je nu ineens niks te zeuren hebt. Misschien moeten we de Molenaar-tribune hernoemen naar de Zeur-tribune. 

We gaan een zware periode tegemoet. Wie dacht dat Echteld het wel even om zou draaien, zit goed mis. Het probleem zit klaarblijkelijk dieper. Als er een tijd is waarin de spelers onze support nodig hebben, is het deze. En dan heeft het nul komma nul nut om een speler cynisch toe te gaan juichen bij een mislukte actie. Of zaten er soms een heleboel Excelsior-fans op de tribune? Blijf je club suppporten, zeker in deze periode. De sfeer op de tribune heeft zijn weerslag op het veld, dat weten we allemaal. En als we allemaal nu ons steentje bijdragen kunnen we helpen om het tij te doen keren. Daar geloof ik heilig in. Dus dat de Ben Side Sadiq nog steeds toezingt… misschien is dat helemaal zo gek nog niet.